Inleefreis naar Benin

Schrijfsels van de leerlingen

24 september 2015
Lore Stassen
Afgelopen paasvakantie trokken 15 leerlingen en 2 leerkrachten van het college Saint Quirin uit Huy met ons op inleefreis naar Benin, in het kader van onze actie ‘Move with Africa’. Dit is een initiatief van de krant La Libre, waarvoor de jongeren en leerkrachten van het college zich het hele jaar hebben ingezet. Tijdens hun verblijf schreven de jongeren hun belevenissen neer in een blog. Het resultaat is een buitengewone relaas over hun avonturen. Graag geven we hier een bloemlezing van hun schrijfsels. U kunt de volledige blog terugvinden op viadonbosco.blogs.lalibre.be.

Dinsdag 7 april. Vandaag, na een jaar van voorbereidingen, is het eindelijk zover: hier zijn we dan in Benin. We worden hartelijk verwelkomd door Mark, de coördinator en psycholoog van Foyer Don Bosco in Porto Novo. De eerste rit door de straten is al indrukwekkend: de vele brommers en auto’s toeteren voortdurend.

Donderdag 9 april. We trekken met de minibus naar de markt van Sémé-Kraké. Overal zien we mensen in armoede. Ze wonen in hutten. Afval ligt op de straten, in beken, op het strand, overal. De opvallende aanwezigheid van kinderen die op de markt werken verrast ons. Ze verzamelen en sorteren verschillende bidons. Sommige kinderen verdringen elkaar, want elke bidon brengt een beetje geld op. 

Een ander deel van de groep bezoekt een barak waar kinderen ’s nachts worden opgevangen. Maar de deuren sluiten stipt om 21.00 u. Vijf minuutjes te laat komen heeft een grote impact: een dak boven het hoofd en een veilige nacht wordt hun dan ontzegd. Het is niet ongewoon dat kinderen ’s nachts verdwijnen. Deze ontvoeringen zijn het werk van personen die handelen in mensen of organen. 

Vrijdag 10 april. In het midden van de drukte van Cotonou staan drie hutjes. In elk van deze hutjes biedt een leraar lessen aan. We krijgen een warme ontvangst en leren hun namen kennen. De leraar vertelt het verhaal van enkele van de kinderen. Zo is er het kleine meisje, dat opstaat voor dag en dauw om te kunnen zorgen voor haar familie. In de voormiddag worden de lessen gegeven, zodat de kinderen geld kunnen gaan verdienen in de namiddag. Toch is dit een plaats waar de vreugdevol gelach en liedjes warm weerklinken.

Later nemen Michael en Christophe, de opvoeders, ons mee om ons te vertellen over wat ze nu precies doen. Wanneer ze niet door te straten lopen om het vertrouwen van straatkinderen te winnen en hen ervan te overtuigen om af en toe naar de barak te komen, organiseren ze lezingen over onderwerpen zoals geweld, diefstal, onderwijs … Ze proberen ook om erachter te komen wie de kinderen zijn en waar ze vandaan komen. Als de ouders gevonden worden, proberen ze de communicatie te herstellen, zodat het kind opnieuw in de familie kan opgenomen worden.

Zaterdag 11 april. We vertrekken met de minibus naar een boerderij. We rijden langs aardewegen en ontdekken een andere kant van Benin: groen en stil. Een groep jongeren tussen 16 en 21 jaar wacht ons vol ongeduld op. Elk van hen neemt iemand van ons bij de hand voor een rondleiding. Midden in een beboste vlakte ligt hier een bescheiden boerderijtje dat veehouderij en kleine landbouw combineert. We zien konijnen, kippen en varkens naast kokosnoten, aubergines en andere aromatische planten.

Dan komt de volgende uitdaging eraan: in het kader van een voorstelling van België maken we pannenkoeken voor de 40 kinderen van het Magone-Centrum! Aan de eetlust te zien was dit een geslaagd avontuur!

Zondag 12 april. We wonen de misdienst bij in het Magone-Centrum, gebracht door pater Juan Jo. Het is een vreugdevolle mis dat we bijwonen, elkeen trilt met een ongelooflijke energie, kinderen en volwassenen. Iedereen gaat gekleed in prachtige kleuren. Onze harten dansen op het ritme van het koor en de klappende handen. 

Zaterdag 18 april. We bezoeken de plaats waar vroeger slaven werden verhandeld. De gids toont ons het massagraf waar de mannen die niet geschikt werden geacht om naar Amerika te vertrekken, werden ingegooid. We bezoeken het monument en doen onze schoenen uit, uit respect voor al die mensen. Op het strand is een grote “poort” gemaakt, die de ‘point of no return’ aanduidt. De geketende slaven werden in kano’s gezet, om zo de boot te bereiken die hen meenam.

Zondag 19 april. Tot nu toe wilden we ons niet positioneren als ‘Westerse rijke schenkers’. Maar we besluiten wat koekjes te kopen en die uit te delen aan de vele kinderen die ons volgen op straat. Geen goed idee! Het zorgt voor grote opschudding waarbij ze elkaar verdringen en de straat ligt binnen enkele ogenblikken vol afval. 

Maandag 20 april. We nemen afscheid van het jeugdcentrum. Het is een beetje een emotioneel moment, waar enkele traantjes worden gelaten. Terugkeren naar België brengt gemengde gevoelens met zich: we zijn blij dat we onze familie en vrienden zullen weerzien, maar triest dat we afscheid moeten nemen van zoveel fijne mensen.

Dinsdag 21 april. Het is een lange reis geweest, en als we aankomen in België worden we verrast door de koude. Half slapend halen we onze bagage op en zoeken we naar onze familie die ons opwacht. Hier beëindigen we ons avontuur. Het is een beleving die we niet snel zullen vergeten!

Met de steun van

Met de steun van

Kwaliteitslabels