Slagen ondanks alles

19 januari 2016
Jago Kosolosky
In Lubumbashi, de hoofdstad van de provincie Katanga in Congo (DRC), werkt VIA Don Bosco samen met Oeuvres Maman Marguerite. Dit netwerk probeert kinderen een toekomst aan te bieden waarbij niet meer op straat hoeven te leven. We trekken met Pater Eric naar een werf aan de rand van de stad en luisteren naar het succesverhaal van Benoît Mulongo Soni, een voormalig straatkind.
Ik werd er elektricien, maar leerde ook tuinieren. Ons atelier had namelijk nauwelijks stroom in de namiddagen.

De goedlachse en zelfzekere Benoît is 37, werkt ondertussen zeven jaar als zelfstandig ondernemer, is getrouwd en heeft vijf kinderen. Zijn kleine ogen – zijn kameraadjes noemden hem vroeger Le Chinois – kijken je slechts terloops aan wanneer je met hem spreekt.

"Ik ben opgegroeid twintig kilometer buiten Lubumbashi. M'n familie was erg arm en via de straat kwam ik terecht in het Magone centrum, een school uit het netwerk van Oeuvres Maman Marguerite.”

Een broeder geloofde in Benoît en stuurde hem naar Salama, een school waar hij een betere opleiding kon genieten. "Ik werd er elektricien, maar leerde ook tuinieren. Ons atelier had namelijk nauwelijks stroom in de namiddagen."

Tijdens zijn studies logeerde hij op het hoofdkwartier van Oeuvres Maman Marguerite en werkte hij er als portier, klusjesman en nachtwaker. Het is daar dat hij père Eric leerde kennen. "Dat moet 1997 geweest zijn", aldus Benoît. "Maar daarna begon de uitdaging pas écht, het echte leven."

Ondertussen kenden veel missieposten Benoît en onder impuls van de broeders richtte hij een coöperatie op. "We bestonden uit een groep anciens van Magone en begonnen kleine projecten uit te voeren."

Vijf jaar geleden kwam Benoît in contact met iemand van de Universiteit van Grenoble en leerde hij BTC-bakstenen maken. Deze Briques de Terre Compressée zijn ecologische bakstenen die worden gemaakt met een handmatige pers.

Benoît: "Sinds 2010 komt er elk jaar iemand van de universiteit een vorming geven. Ik wist al een pak af van constructie, maar heb zo veel meer kennis en bagage opgedaan. Mede dankzij het succes van de BTC-bakstenen evolueren we naar een kleine, sterke onderneming."

We bevinden ons op de site waar een muur van zevenhonderd meter lang nagenoeg klaar is. De muur omringt het plaatselijk psychiatrisch ziekenhuis van de Broeders van Liefde en moet de patiënten de nodige rust bieden.

Een zaak in bloei

Benoît is niet vergeten waar hij vandaan komt. Vier vijfde van zijn betaalde werknemers komt van projectscholen die voormalige straatkinderen opvangen en hij heeft ook steeds stagiairs in dienst.

Tijdens onze rondleiding passeren we een jongeman die voor Benoît werkt en ondertussen genoeg geld bijeen heeft gespaard om te gaan studeren. Hij wil priester worden, het college verwacht hem: "Hij kiest voor zijn geloof en niet voor zakendoen. Hij wil niet als mij eindigen!" lacht Benoît.

"De muur is geen enorm goed betaalde klus," vertrouwt Benoît me even later toe, "maar het kan me aan meer opdrachten helpen." En dat plan lijkt te werken. Nadat de Broeders van Liefde zijn werk zagen, werd zijn onderneming meteen ingeschakeld voor een volgende opdracht. Het ziekenhuis wou een extra slaapzaal bouwen voor vier ruime slaapkamers voor de meer welvarende patiënten. "Hiervoor moest ik ingenieurs en informatici toevoegen aan mijn team." Eric komt tussen: "Dat is zijn kracht: hij is niet bang samen te werken met sterke mensen." Benoit: "Ik heb geen universiteit kunnen volgen, maar leer zo bij van anderen. Je helpt mensen en hoopt dat zij je niet vergeten wanneer dat van pas komt." (lacht)

Hekserij

Patient Kibambe (25) leidt de werkzaamheden voor de extra slaapzaal. Patient is net als hem een voormalig straatkind. "Van 2001 tot 2003 leefde ik in de straten van Lubumbashi. Ik ben op straat beland niet lang na de dood van m'n moeder. Ik moest bij onze grootmoeder gaan wonen waar ons nichtje al verbleef. Zij heeft me de straat opgejaagd. Ze zei dat ik stal en dat ik een heksenkind was. Ik geloof daar natuurlijk niet in, maar wat doe je als je zo jong bent?" Vandaag woont Patient met zijn vrouw en twee zoontjes niet ver van de werf. "Of ik graag voor Benoît werk? Jazeker, ik ben hem eeuwig dankbaar."

Met de steun van

Met de steun van

Kwaliteitslabels